Ffynnon wyt o bob tosturi

Ffynnon wyt o bob tosturi,
  Nid oes gwybod
      faint dy râs;
Dy haelioni sydd yn cynnal
  Pobpeth dan yr awyr lâs.

Dal fy ysbryd gwàn i fyny,
  Edrych ar y bryniau mawr,
Sydd yn pwyso ar fy nghalon,
  Ac sy'n ceisio'm dodi lawr.

Mae ei glustiau yn agored
  I bob rhyw ddrylliedig lef;
Ac mae'r drom ochenaid glwyfus
  Yn cyrhaeddyd ato Ef.

Pan b'o t'wyllwch ac anobaith
  Yn amgylchu'm llwybrau cudd,
Fe ddaw 'mlaen,
    fe dry y cyfnos
  Can goleuach hanner dydd.

Maith drugaredd a gwirionedd,
  A'r tiriondeb mwya'i maes,
Sy' fel heulwen haf yn ddysglaer,
  Trwy holl ranau pur ei ras.

Boed fy nhafod fyth tra fyddwyf
  Gerdded ar yr anthem hyn,
Cariad pur yn dyoddef marw
  Tros bechadur ar y bryn.

gwelir:
  Deued dyddiau o bob cymmysg
  Dyro olwg ar dy haeddiant
  Gwlad o d'wllwch wyf yn trigo
  Mae ei glustiau yn agored
  Pa gyfnewidiadau bynag
  Tan y don yr wyf yn llefain

A fount art thou of every mercy,
  There is no knowing
      the extent of thy grace,
Thy goodness is upholding
  Every thing under the blue sky.

Hold my weak spirit up,
  Look on the great hills,
Which are weighing on my heart,
  And trying to put me down.

His ears are open
  To every kind of broken cry;
And heavy wounded groans are
  Reaching Him.

Whenever the darkness and hopelessness be
  Surrounding my hidden paths,
He will come forward,
    he will turn the twilight
  A hundred-fold brighter than midday.

Vast mercy and truth,
  And the greatest tenderness there is,
Are like the sunshine of summer shining,
  Through all the pure parts of his grace.

May my tongue be, while ever I am
  Walking, on this anthem,
Pure love suffering death
  For a sinner on the hill.